NuT-Ta-WaT N.'s profilewelcome to FlorinaParAdI...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    April 28

    ความผูกพัน ซื้อความรักไม่ได้

     

    ความผูกพัน ซื้อความรักไม่ได้

            วันนี้เราก็ต้องขอแสดงความยินดีด้วยกับแก้ม วิชญานี ที่ได้ใช่ความสามารถทางการร้องเพลงของเธอ ฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆจนคว้าตำแหน่ง เดอะสตาร์4 ที่เป็นผู้หญิงคนแรกไปครอง ทำให้เราได้ดาวดวงใหม่ที่เจิดจรัสแสงมาประดับวงการ สำหรับการแข่งขันเดอะสตาร์ในปีนี้ นับว่าเป็นการแข่งขันที่ดุเดือดมาก โดยเฉพาะรอบชิงชนะเลิศ ถือว่าทั้งสองคนสามารถเอ็นเตอร์เทนคนดูได้ดีมาก แม้ว่าจะต่างแนวแต่ก็มีจุดที่เหมือนกัน คือ สามารถทำให้คนดูมีความสุขได้ จึงขอเป็นกำลังใจให้รุจสู้ต่อไป เพราะยังสามารถพัฒนาตนเองได้มากกว่านี้ และอาจจะก้าวไปเป็นนักร้องที่มีคุณภาพอีกคนของเมืองไทยได้เช่นกัน สำหรับแก้ม นับว่าเธอเป็นนักร้องคนหนึ่ง ที่มีความสามารถในการร้องเพลงที่ "ดี" อย่างแท้จริง สามารถใช้เพลงของเธอควบคุมผู้ชมได้ แม้ว่าจะเป็นเพลงใหม่ที่ไม่คุ้นหูอย่าง "ความผูกพัน ซื้อความรักไม่ได้" ซึ่งทำเอาหลายๆคนซึ้งและร้องไห้ไปกับเพลงนี้  เมื่อฟังเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ถือเป็นความสำเร็จของเธอตั้งแต่อัลบั้มยังไม่ออกวางขาย น้ำเสียงอันทรงพลังของเธอนั้น สามารถสื่ออารมณ์ที่อ่อนไหวออกมาได้กับเสียงเพลง หวังว่าอัลบั้มแรกที่เป็นฝีมือของแก้มนั้น จะไม่ทำให้เหล่าประชาชนที่คอยฟังต้องผิดหวัง หลายคนเฝ้ารออัลบั้มเดี่ยวของแก้มอย่างใจจดใจจ่อ อยากรู้ว่าเธอจะทำออกมาในแนวไหน ซึ่งก็ต้อง คอยติดตามกันต่อไป

            สำหรับเพลง "ความผูกพัน ซื้อความรักไม่ได้" เป็นเพลงที่ตรงกับอารมณ์ของคนหลายคน รวมถึงตัวเราเองซึ่งนับว่าเป็นเพลงที่สื่อถึงว่า เราทุ่มเทให้เค้าขนาดไหน แต่เค้าก็ไม่มีทางที่จะรักเรา ไม่มีทางที่จะเห็นว่าเราดีแค่ไหน ไม่มีทางที่จะเห็นความดีของเรา และก็ไม่มีทางไหนที่เราจะเปลี่ยนใจเค้าได้ สุดท้ายก็ต้องลงเอยด้วยว่าเราเป็นคนผิดเองที่ไปรักเค้าหมดทั้งใจ

     

    ฉันเข้าใจแล้ว เธอไม่ต้องห่วง ฉันคงไม่อาจหวง รั้งหัวใจเธอ
    ขอบคุณที่ฝืนทน อยู่ข้างเคียงมาเสมอ วันนี้ที่เจอ แค่หนึ่งบทเรียน
    ***เธอได้สอนให้รู้ว่า ว่าความผูกพันมันซื้อความรักไม่ได้
    ไม่ใช่คนที่ฝัน ผูกพันแค่ไหน ก็คงยังไม่ใช่ ผิดที่ใจหวังได้ความรักเธอ***
    วันที่สบตา คำที่ซึ้งใจ ข้อความว่าคิดถึง ที่เธอให้กัน
    ผิดเองที่คิดไกล นึกว่ามีใจให้ฉัน ที่แท้ใจเธอมีเพียงความเหงา
    ***เธอได้สอนให้รู้ว่า ว่าความผูกพันมันซื้อความรักไม่ได้
    ไม่ใช่คนที่ฝัน ผูกพันแค่ไหน ก็คงยังไม่ใช่ ผิดที่ใจหวังได้ความรักเธอ***
    เริ่มจากคำว่าไม่รัก ต้องจบด้วยคำคำนี้ แต่อย่างน้อยขอให้ใกล้ชิดเธอ
    ถูกแล้วที่เธอต้องไป เลือกคนในฝันของเธอ เข้าใจเสมอ
    ***เธอได้สอนให้รู้ว่า ว่าความผูกพันมันซื้อความรักไม่ได้
    ไม่ใช่คนที่ฝัน ผูกพันแค่ไหน ก็คงยังไม่ใช่ ผิดที่ใจหวังได้ความรักเธอ***
    ทุ่มเทไปแค่ไหน ทำดีแค่ไหน เปลี่ยนใครไม่ได้ ผิดเองที่ทั้งใจให้เธอผู้เดียว

    April 26

    ThE IMpoSsiBlE TasK

     

    ThE IMpoSsiBlE TasK

        สำหรับวันนี้ก็ว่างมานั่งเล่าความรู้สึกตัวเองอ่ะ ตอนนี้ก็มีเวลามานั่งอัพเรื่อยๆ เพราะว่าไม่รู้จะคุยกะใคร(คงไม่มีใครเค้าอยากคุยด้วยแล้วมั้ง ทำไงได้อ่ะ ก็น่าจะรู้ตัวได้แล้ว) สำหรับหัวข้อนี้ก็คงจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตตัวเองเอามาเขียนแล้วกัน ทำไงได้ เรามันไม่มีใครให้ระบายด้วยนี่ อีกอย่าง สเปซนี่คงไม่มีใครเข้ามาดูอีกแล้ว พิมพ์ไปๆก็คงไม่มีใครสนอ่ะนะ ตอนนี้ชีวิตก็เครียดมากมาย รู้สึกเบื่อและก็เศร้าใจหลายๆอย่าง ทั้งๆที่ตัวเองพยายามบอกไม่ให้คนอื่นเศร้า แต่กลับมานั่งเศร้าเอง อ่ะนะ พอแล้ว จบ เข้าเรื่องดีกว่า

         "ThE IMpoSsiBlE TasK"  "ภารกิจที่เป็นไปไม่ได้" คำว่า Task หมายถึง ภารกิจ สิ่งที่ได้รับมอบหมาย ภาระ หรืองานหนัก Impossible หมายถึง ความเป็นไปไม่ได้ สำหรับภารกิจที่เป็นไปไม่ได้นี้ เป็นสิ่งที่ยากเกินจะทำให้สำเร็จได้ อาจจะดูแล้วเข้าใจยาก สำหรับเราภารกิจนี้คือ เป้าหมายของชีวิจที่เราตั้งเป้าไว้ เมื่อเห็นอย่างนี้แล้ว เชื่อว่าหลายคนก็อาจจะเจอกับภารกิจที่เป็นไปไม่ได้เช่นเดียวกับเรา ภารกิจที่ยากเกินเอาชนะ ยากเกินความสามารถของตัวเอง ตอนนี้เราและเพื่อนๆหลายคนก็กำลังเข้าสู่ช่วงเวลาวิกฤตของชีวิต หลายคนอาจจะมีเป้าหมายที่ใกล้เคียงความจริง แต่สำหรับเราแล้ว สิ่งที่หวังไม่ใช่สิ่งเราจะสามารถทำได้เลย ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องไหน หลายคนอาจจะไม่รู้สึกท้อใจหรือเสียใจ แต่สำหรับเราตอนนี้ รู้สึกว่าชีวิตเหมือนเดินเข้าสู่เส้นทางที่มืดมิด ไม่เห็นแม้แต่แสงที่ปลายทาง แล้วคนอื่นอาจจะมีคนคอยให้กำลังใจ แต่คงไม่มีใครรู้หรอกว่า ตอนนี้เรามีเพียงคนเดียว ไม่มีใครเลยที่จะมาเข้าใจหรือรู้สึกในแบบเดียวกับเรา ไม่มีใครเลยที่จะให้กำลังใจ ตอนนี้รู้สึกท้อไปซะทุกเรื่อง หมดกำลังใจที่จะทำอะไรต่อไปอีกแล้ว รู้สึกว่าเหนื่อยขึ้นทุกวันๆ เจอกับอุปสรรคที่เราฟันฝ่าต่อไปไม่ได้ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทนไปนานอีกแค่ไหน จะอยู่ต่อไปได้อีกเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเราคนเดียวจะรับมือกับเรื่องพวกนี้ได้อีกหรือเปล่า มีเรื่องที่น่าปวดหัวเข้ามาในชีวิตทุกๆวัน ตอนนี้เราเองก็ไม่รู้ว่า เราจะทนรับความเจ็บปวดต่อไปได้   อีกไหม?

    April 24

    Wish ความหวัง

     ช่วงนี้ทำตัวว่างมาอัพบ่อยสุดชีวิต ว่าจะอ่านหนังสือเลยไม่ได้อ่าน มัวแต่มานั่งหวังให้ชาวบ้านเค้าออนเอ็ม นะ เลยมีpoem[ลอกเค้ามา]เกี่ยวกับความหวังมาให้ดู เห็นว่ามันตรงดี ดูๆไปและกัน

    "I wish I had spent more time with you."

    "I wish it were a dream that I have to leave you."

    "I wish, tomorrow, I wouldn't have to go."

    "Yesterday, I felt if you had been with me all the time."

    "But, now I feel as though, I were alone."

    ขอบพระคุณ enconcept academy ที่แต่งอาไรเริดๆมาเรื่อยๆ

    April 22

    WoRThLeSs คุณเคยรู้สึกบ้างหรือเปล่า

     

    WoRThLeSs

            คุณเคยรู้สึกไหม เคยเป็นเหมือนกันบ้างหรือเปล่า ว่าในบางครั้ง ในบางเวลาที่เราต้องการใครสักคนที่เรารัก เค้ากลับไม่อยู่เคียงข้างเรา ในเวลาต้องการเค้าที่สุด เค้ากลับเห็นว่าเป็นเรื่องที่ไม่เข้าท่า ไม่น่าใส่ใจ เคยไหมเวลาที่เราทุ่มเทอะไรบางอย่าง เพื่อจะทำให้เขาให้ว่าเรารักเค้ามากแค่ไหน แต่เขากับเพิกเฉยกับการกระทำของเรา ไม่สนใจกับความพยายามที่เราทำไป ไม่ว่าเราจาทุ่มเทสักแค่ไหนก็ยิ่งดูเหมือนว่ามันไร้ค่า มากขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเหมือนว่าเราเป็นคนโง่คนหนึ่ง ที่ทำอะไรโง่ๆให้อีกคนสนใจ โดยที่การกระทำนั้นไม่เกิดผลอะไรเลย ทุกสิ่งที่ทำดูเหมือนสูญเปล่า เรื่องที่มีระหว่างเราสองคนกลับดูเหมือนว่ามันจะมีความหมายแค่กับคนแค่คนเดียว ความทรงจำที่เกิดขึ้นมีเพียงคนเดียวที่จำได้ มีแค่เพียงคนเดียวเท่านั้นที่เก็บความทรงจำนี้ไว้ เป็นแค่คนเดียวที่เห็นว่าความทรงจำนี้มีค่า และเป็นเพียงแค่คนเดียวที่จะต้องรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัสเมื่อจะต้องสูญเสียมันไป มันเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้น ในชีวิตของคนบางคน ที่บางครั้งแม้ว่าจะมีความพยายามสักเท่าใดก็ตาม แต่ก็ไม่มีเเม้แต่เศษเสี้ยวแห่งความสำเร็จ แม้ว่าจะยังคงหวังและรอคอยไปนานเท่าไรแต่ก็ยังกลายเป็นสิ่งที่ไร้ค่า ทำให้ชีวิตของคนหลายคนสูญสิ้นความหวังไปทีละน้อย  ยิ่งหากเรารักเค้ามากเท่าไร ยิ่งทำให้สูญสิ้นกำลังและความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปมากเท่านั้น เราเองแค่อยากจะรู้ว่า ทำไมสิ่งที่เราพยายามทุกอย่าง กับไม่มีผลอะไรเกิดขึ้นเลยเหรอ ทำไมเรากลายเป็นเพียงคนเดียวที่ต้องเจ็บปวด เป็นคนเดียวที่ต้องอยู่กับความทรงจำที่มีคนสองคนอยู่ด้วยกัน เป็นเพียงแค่เราคนเดียวเท่านั้นใช่ไหม?

    April 19

    ThE BeGInN!Ng

    ThE BeGInN!Ng

            "การเริ่มต้น" เป็นคำที่ทุกคนเคยผ่านมาแล้วเพราะทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีการเริ่มต้นเสมอ เช่นเดียวกับการสิ้นสุด การเริ่มต้นเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่างเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดสิ่งต่าง การตัดสินใจเริ่มต้นจึงเป็นสิ่งสำคัญ การเริ่มต้นหลายสิ่งก่อให้เกิดสิ่งที่ยิ่งใหญ่ บางครั้งก็เกิดหายนะ แต่ทุกครั้งที่มีการเริ่มต้นมักจะทำให้เกิดสิ่งใหม่ๆ ในคราวนี้ก็เช่นกันการตัดสินใจเริ่มต้นคราวนี้คงจะทำให้เกิดสิ่งใหม่ ไม่ว่าผลจะออกมาดีหรือร้าย แต่เราก็จะดำเนินการต่อไป

             หลายคนคงจะไม่เข้าใจเกี่ยวกับการเริ่มต้นของเรา แน่นอนล่ะ ตอนนี้เราอยู่ชั้นม.6 มีหลายสิ่งที่ต้องทำ ต้องเตรียมตัวรับหลายสิ่งหลายอย่างที่จะเข้ามาในชีวิตจึงต้องมีการปรับตัวให้พร้อมต่อสถานการณ์ต่างๆ อีกอย่างตอนนี้ชีวิตเราอยู่ในสภาพที่แย่เต็มทนไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม แต่ว่าตอนนี้เราตัดสินใจแล้วว่าจะไม่คิดถึงอดีตอีกทำเรื่องในอนาคตและปัจจุบันให้ดี แม้ว่าจะรู้ว่าสิ่งที่หวังไม่มีทางเป็นจริงแต่ก็จะขอลองบ้าง ลองปรับตัวในแบบใหม่ๆ ทำตัวใหม่ๆ ทำในสิ่งที่ตั้งใจ ไม่มีใครรู้หรอกว่าชีวิตของเราตอนนี้ เจอกับอุปสรรคที่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะผ่านไปได้ ต้องอยู่ด้วยความเสียใจและสิ้นหวังทุกๆวัน พยายามไปเรื่อยๆทั้งๆที่ไม่มีทางสำเร็จ จุดประสงค์และเป้าหมายที่ไม่มีวันไปถึง เฮ้อ สุดท้ายก็ต้องอยู่กับความเศร้าใจต่อไป ก็นะ เขียนไปก็เท่านั้นตอนนี้ก็อยากที่จะปรับตัวให้ดีที่สุด แม้ว่าสุดท้ายเราจะต้องเสียใจแต่ก็จะพยายาม ตอนนี้ก็เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้ทำแล้ว

             "อุปสรรค" เป็นสิ่งที่ทำให้หลายๆคนไปไม่ถึงเป้าหมาย เราเองก็เป็นอีกคนที่เจอกับอุปสรรค ถ้าเทียบให้เห็นภาพ คงต้องเทียบเราเป็นเหมือนแมงกระพรุนที่ลอยอยู่ในทะเลที่ไม่มีฝั่ง แล้วน้ำนั่นแหละคืออุปสรรค แมงกระพรุนเป็นสัตว์ที่มีน้ำเป็นส่วนประกอบถึง90% เพราะฉะนั้น ตัวเราเองก็เป็นอุปสรรคอย่างนึง ที่เราไม่รู้ว่าจะผ่านไปยังไง ทำไงได้ ตัวเราเองไม่ดีมีดีแบบคนอื่นมี ก็คงจะต้องยอมรับในจุดนี้อ่ะ เฮ้อ ยังไงก็เถอะ ใครก้ได้ช่วยเราที ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้ว เลยต้องทำได้แค่พยายามลืมความเจ็บปวดที่ผ่านมาแล้ว"เริ่มใหม่"เท่านั้นเอง

     

     

    ปัจฉิมลิขิต คุณเคยสังเกตไหม ว่าเวลาเรารักใครสักคน อาจใช้เวลาเพียง 1 วินาที 1นาที 1ชั่วโมง 1วัน 1เดือน หรือ1ปี หรือมากกว่านั้น แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การที่เราจะลืมความรักที่มีต่อใครสักคนอาจต้องใช้เวลา "ชั่วชีวิต"

    March 23

    ประกาศ โปรดอ่านอีกครั้งหนึ่ง

                 ประกาศ ถึงทุกท่านที่เข้ามา
                วันที่23มีนาคมถึงวันที่3เมษายนนะคะเราก็ต้องไปเข้าค่าย คราวนี้ไม่ใช่ค่ายเก็บตัวนางงามอีกนะคะแต่ว่าเป็นค่ายสอวน.ค่ะ สาขาชีววิทยา ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะไปเข้าทำไม ไปก็ไปแรดกันอย่างเดียว ไม่ได้จาเรียนอาไรนักหนาหรอก เหอะ จนบัดนี้เจ้ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมยังกล้าติดค่าย2ดูจากค่าย1แล้วเรียนไม่รู้เรื่องเลยค่ะ เราก็คงไปโปกฮาอย่างเดียวไม่หวังค่าย3หรอก แต่ว่ายังไงเราก็สวยสุดอยู่แล้ว 555++++แต่งานนี้ได้นอนหออ่ะ กันดารมาก แอร์ก็ไม่มี ร้อนแน่ๆ แถมอดเที่ยวงานย่าโมอีก ให้ตายเถอะ ไม่เป็นไร สงกรานต์ยังมีนะคะเจ้ เพื่อนๆอย่าลืมด้วยนะคะ ยังเก็บของไม่เสร็จเลย สรวนมาก ยังไงก็ตาม เราก็ต้องพยายามทำตัวให้สวยอยู่แล้ว เจ้ก็เลยต้องมาพิมพ์บอกเพื่อนๆไว้ก่อนเดี๋ยวจะสงสัยว่าเจ้ไปไหน ถ้าคิดถึงก็โทรหานะคะแต่ควรเป็นกลางคืนนะกลางวันคงนอน เอ้ยไม่ใช่ เรียนค่ะเรียน อีกอย่าง เราจะทำการขยายสาขาเจ้เจ้าติ้ก ไปที่มทส อาจจะมีการซ้อมรำกันเล็กน้อย ปฐมพยาบาลกันนิดนึง ให้พวกว่าที่แพทย์ทั้งหลายซ้อมปฐมพยาบาลเบื้องต้นกันหน่อย คนไข้เยอะต้องฝึกงานกันล่วงหน้า ฝากถึงเพื่อนๆนักศึกษาแพทย์ที่ชำนาญการปฐมพยาบาล เจ้ไม่อยู่นี่ขาดไปข้างคงไม่เป็นไร แต่เปิดเทอมต้องมีนะคะ เหอะๆ นอกเรื่องมาพอและเดี๋ยวโดนว่าเอาเป็นว่าใครคิดถึงก็โทรหาและกัน
     
    จึงเรียนมาเพื่อทราบ
     
     
    ปล.เราคงจาได้เจอกันอีกวันสงกรานต์นะคะ555+++
    January 12

    อัพแล้วๆๆ

    สวัสดีทุกๆคนที่เข้ามานะคะ ไม่ได้อัพซะนาน

            ก่อนอื่นต้องขอไว้อาลัยให้แก่สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ที่ทรงสิ้นพระชมน์จากพวกเราไป ในวันที่ 2/1/2551 นับเป็นความสูญเสียอันยิ่งใหญ่ของปวงชนชาวไทยที่สูญเสีย พระบรมวงศานุวงศ์ชั้นสูงไป เนื่องจากทรงเป็นองค์อุปถัมป์ของโอลิมปิกวิชาการ ซึ๋งถือเป็นผู้มีพระคุณอย่างยิ่งต่อนักเรียนโอลิมปิกทุกคน

            เอาล่ะ วันนี้ก็เป็นวันเด็กอ่ะนะ ก็ไม่ไปไหนหรอก รู้ตัวว่าเเก่แล้ว ก็นะจริงๆก็อยากไปอ่ะ แต่ไม่มีเพื่อนไป ช่วงนี้ใกล้สอบด้วย การบ้านยังไม่เสร็จเลย เง้อ แถมไม่มีกำลังใจอ่านหนังสือสอบอีก คราวนี้คงจาได้ตกกันซักวิชาอ่ะนะ เฮ้อ แต่ถ้าตกก็สมควรแล้วเพราะว่าไม่ได้ตั้งใจเรียนเลย หนังสือก็ไม่อ่าน ถ้าผ่านก็โครตฟลุคอ่ะ เฮ้อ วันนี้ก็นอนทั้งวัน นิสัยเดิมอ่ะ เวลานอนอ่ะมีความสุขดี แต่ก็นะตอนนี้ก็ผ่านกีฬาจังหวัดมา2อาทิตย์แล้ว ว่าจาเอารูปลงก็ยังไม่มีเวลาซักทีขอเลื่อนเป็นอาทิตย์หน้านะ เค้ายังดูรูปทุกวันเลย คิดถึงมากๆไม่อยากให้ผ่านเวลานี้ไปเลย จาคุยกะรุ่นน้องก็ไม่ได้ นี่อ่ะนะที่เค้าเรียกว่าช่องว่างระหว่างวัย คนละรุ่นกัน น้องเค้าก็ต้องอยากอยู่กะเพื่อนเค้ามากกว่ามานั่งคุยกะรุ่นพี่บ้าๆบอๆอยู่แล้วอ่ะ แต่เราดันไม่อยากคุยกะเพื่อนตัวเอง กลับไปอยากคุยกะรุ่นน้องซะงั้น เง้อ เขียนแค่นี้ดีกว่า ยิ่งเขียนยิ่งเศร้าอีก ช่วงนี้อารมณ์ยิ่งไม่ค่อยคงที่อยู่ ใครอยู่ใกล้ๆ ก็ระวังและกัน

             ท้ายสุดก็ไม่รู้จาบอกอาไร เอาเป็นว่าพี่ยังคิดถึงน้องๆทุกคนที่ทำงานด้วยกันอ่ะนะ รักน้องๆเสมอ (แม้ว่าจะไม่เคยเข้ามาดูก็เถอะ แต่ก็ดีแล้ว) และพี่ก็คงจารักน้องๆต่อไปเรื่อยๆ แม้ว่าน้องๆจะไม่สนใจพี่ก็นะ สบายใจหน่อยที่เห็นน้อง มีความสุข เอาเถอะ สเปซเลยกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ไปแล้ว เอาแค่นี้ละกัน สวัสดีค่ะ

    December 31

    Happy New Year

     Happy New Year
     
     
    ขอให้ทุกคนโชคดีนะ
    วันนี้ก็เลิกเศร้าแปปนึง
    มาอวยพรปีใหม่ให้ทุกๆคนที่เข้ามา
    ขอให้ทุกคนโชคดี
    มีความสุข
    สมบูรณ์ด้วย
    อายุ วรรณ สุข พล
    ปฏิภาณ ธนสารสมบัติ
    ขอให้โชคดีกะปีหนูนะจ้ะ
    December 29

    ยัยป้อด

    ก่อนอื่นนะคะ ขอบอกก่อนว่าที่ไม่ได้มาอัพหลายวันนี่เพราะว่าคอมมันเจ้ง ก็นะ
    แต่ถึงมันไม่เจ้งก็คงไม่อัพมากอ่ะ เพราะว่าไม่ค่อยมีเวลา
    แล้วก็หลายคนถามถึงเรื่องแท็กปิดท้าย
    ก็นะอันที่จริงมันเขียนให้หลายๆคนอ่ะ คนละบรรทัคสองบรรทัดว่ากันไป
    และก็เอาข้อความจากหนังบางเรื่อง(ไม่ต้องบอกนะว่าเรื่องไหน)มาลงด้วย
                เอาละ มาเข้าเรื่องกันดีกว่า จากหัวเรื่องนี่ ที่ชื่อว่ายัยป็อดนี่ก็นะมันเป็นเรื่องยาวมากๆ ตอนแรกอ่ะ
    เค้าจาตั้งชื่อว่า ยัยตุ้ดบ้ากะเวลาที่ประทับใจ กลัวว่ามันจาเหมือนนิยายรักเกาหลีอ่ะ(เดี๋ยวจาเหมือนใครบางคน)
    ก็นะเอาตั้งแต่แรกเลยละกัน เค้าสงสัยอ่ะ คนอื่นคิดว่าเค้าเป็นยังไงเหรอถ้าดูจากภายนอก(อ่านแล้วเม้นบอกด้วย)
    อย่างเพื่อนบางคนนะคิดว่าเค้าอ่านหนังสือทุกวันเลยทั้งๆที่เค้าไม่เคยอ่าน บางคนก็คิดว่าเค้าเป็นพวกบ้าผู้ชายทั้งๆที่มันไม่ใช่
    หลายคนคิดว่าชั้นกระแดะ หน้าด้านอย่างนี้อ่ะ แต่บางอย่างก็ดีบางอย่างก็ไม่ดีอ่ะ มีเรื่องนึงที่ทุกคนมักจาคิด ก็คือว่า
    เค้าเป็นคนที่กล้าและก็มั่นใจเสมอ เค้าก็คิดว่าตัวเองเป็นนะแต่จริงๆมันไม่ใช่อ่ะ เพิ่งมารู้ตัวก็เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา
    ก็นะ อยากทำบางเรื่องที่มันง่ายๆแต่ก็ไม่กล้าทำ เลิกดีกว่า เม้าก่อนเรื่องมันมีอยู่ว่าเค้าเป็นลีดใช่มั้ยล่ะ ตอนแรกเค้าไม่อยากจาเต้นแล้วนะ
    แต่ว่ามีเหตุผลบางอย่างก็เลยมาเต้น ก็นะ ก็ตั้งใจแล้วว่าจะไม่เสียใจที่ตัดสินใจแบบนี้ กรีฑาจังหวัดนี่ สนุกมากๆ
    เป็นช่วงเวลาที่เค้าประทับใจที่สุดในชีวิต จริงๆนะ เวลา3วันนี้อ่ะเค้าได้ทำในสิ่งที่มีความสุขมากๆเลย
    งานกีฬาก็ดีอยู่นะ เค้าไม่อยากวิจารณ์มาก เพราะถ้าไม่มีงานนีเค้าก็คงไม่มีความสุขขนาดนี้เลย
    เป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุดในชีวิตแค่3วัน เค้าจะไม่มีวันลืมเลย เค้าสัญญาจริงๆ ทุกอย่างที่ทำไปนะ
    มีแค่เหตุผลเดียวเท่านั้นแหละ เอาเถอะยังไงก็ประทับใจทุกๆคน โดยเฉพาะน้องพี่เชียร์ลีดเดอร์
    อยากบอกทุกคนเลยนะคะว่า เฟียสมีความสุขและดีใจมากๆที่ได้มาทำงานกับทุกๆคนค่ะ
    เมื่อคืนก็มีงานฉลองกรีฑาจังหวัดแต่จากพิธีปิดตอนเย็นเป็นช่วงเวลาที่เฟียสจะพยายามจดจำมันให้มากที่สุด
    เป็นเวลาที่ประทับใจมากๆอีกเหมือนกัน กรีฑาจังหวัดปีนี้ผ่านไปเร็วจังเลย แต่ก็อย่างว่านะ
    เมื่อเรามีความสุขมากๆก็อยากให้ความสุขนี้ผ่านเลยไปเลย พอมันผ่านไปแล้วเราก็ต้องเสียใจ
    เป็นแค่ครั้งเดียวในชีวิตที่เฟียสจะได้มีโอกาสทำแบบนี้ ปีหน้าก็คงจาไม่ได้ทำอีกก คงจาไม่ได้เจอกับความประทับใจ
    และความสุขอย่างนี้อีกแล้ว ทำให้เกิดความเศร้าขึ้นมาว่าเฟียสคงไม่มีโอกาสได้มีความสุขแบบนี้
    อีกแล้วนะคะมีอยู่เรื่องนึงที่อยากทำเป็นเหตุผลของทุกสิ่งทุกอย่างแต่ก็ไม่ได้ทำ เป็นแค่เรื่องง่ายๆ
    แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าทำนะ ปล่อยให้โอกาสครั้งสุดท้ายในชีวิตผ่านไปจนได้ ก็นะ
    สุดท้ายก็ต้องกลับมาเป็นยัยป็อดเหมือนเดิมเฮ้อ.
    November 30

    สับสน...วุ่นวาย

                     ให้ตายสิ อาไรยังไงนี่ ทำไมชีวิตมันถึงวุ่นวายได้อย่างนี้  วันก่อนเค้าเพิ่งทำแบบทดสอบ self esteem มา ไม่รู้สะกดถูกรึเปล่า มันเป็นแบบทดสอบการเห็นคุณค่าของตัวเอง ปรากฏว่าได้44 แปลผลออกมาเป็น เห็นคุณค่าในตัวเองต่ำต้องพบนักจิตวิทยา(ซึ่งก็คืออาจารย์นั่นแหละ) โอ้พระเจ้า เจ้ไม่ได้เห็นคุณค่าตัวเองต่ำซะหน่อย แต่ว่ามันเป็นเรื่องจริงนี่ เช่น ชีวิตคุนเต็มไปด้วยความสับสน ชีวิตเจ้มันก็สับสนเป็นปกติอยู่แล้ว ไม่ว่าจาเป็นสับสนทางเพศเอย เอ๋อบ้าๆบอๆที่มันเป็นเรื่องปกติ แล้วเจ้ก็ต้องตอบตามจริงอ่ะ ก็ชีวิตเจ้มันเป็นอย่างนั้นอ่ะ อีแบบทดสอบนี้มันคงใช้ได้กะอีพวกที่มีชีวิตเพอร์เฟคซะล่ะ เพราะที่มันถามมาถ้าเราตอบไม่ดี มันก็จาตีความว่าเราบ้าซะงั้น เฮ้อ พูดถึงความตกต่ำของชีวิตเจ้แล้ว ยังมีอีกเรื่องนะ ก็คือเรื่องค่าย2โอลิมปิก หลายคนคงคิดว่าเจ้น่าจะดีใจ แต่ขอโทษเถอะนะ ไม่รู้ผลยังจาดี เสียใจมากๆๆ อยากจะบอกว่าที่ติดนี่อ่ะ โครต(ตายแล้ว ใช้คำไม่สุภาพ ขอขึ้น ฉ นะคะ) ฟลุคมากๆ อาไรยังไงล่ะ หนังสือก็ไม่ได้อ่านเอาแต่บ้าบอ เฮ้อ ดันติดมาได้ รู้ตัวเลยว่าต้องได้ที่สุดท้ายของค่ายแน่นอน เอาเถอะนะ เสียใจจริงๆนะกะเพื่อนๆและน้องๆของพี่ที่ไม่ติด และก็เสียใจมากๆด้วย เสียใจสุดๆๆ ที่น้องป้องไม่ติด แต่ก็นะ จริงแล้วๆ ถ้าน้องป้องติดต่อไปอ่ะ พี่อาจจะต้องเสียใจมากกว่านี้ก็ได้ แต่ยังไงก็ต้องเสียใจอยู่ดีอ่ะนะ เอ้อ มัวแต่เสียใจ ขอแสดงความยินดีด้วยกะเพื่อนทุกคนที่ติดค่าย2นะ ตั้งใจมากๆด้วยถ้าได้ไปค่าย3 เจ้คงไม่มีความสามารถพอแล้ว เฮ้อก็นะ ยิ่งคิดยิ่งเสียใจ ไม่เอาๆเปลี่ยนเรื่อง นี่ๆวันนี้ไปเข้าค่ายที่บุญวัฒนามา โห ไม่บอกไม่กล่าวกันเลย มาถึงก็เอาหัวใจมาตั้ง แล้วให้ผ่าเลยซะงั้น ทำเอาเอ๋อกันเป็นแถบ ยังไม่ทันรู้เรื่องอาไรก็เจ้งแล้ว ตามมาด้วยการส่องดูเม็ดเลือดของสัตว์ต่างๆแล้วก็การสเมียร์เม็ดเลือดคนแล้วย้อมเพื่อดู ยังมีการตรวจหมู่เลือด แล้วตามด้วยการทดสอบการสลายนำตาลของยีสต์ สุดยอด เจ้เอ๋อไปเลย ไม่เคยทำซักอย่างถ่ายรูปมาด้วยแหละ ถ้าว่างจาเอารูปลงให้ดูนะ แล้วพรุ่งนี้ อีก6 ชั่วโมงจากนี้สิ ต้องไปเข้าค่ายที่ชัยภูมิ อำเภอคอนสาร ตอนนี้รู้ว่าอุณหภูมิตอนเช้า กก็ไม่มากอ่ะนะ 2.2 องสาเซลเซียสค่ะ ร้อนดี เจ้งแน่นอน 11.00ยังไม่มีแสงอาทิตย์ คุณคะ กะเทยตัวน้อยๆอย่างชั้นนี่ จาทำยังไงล่ะ ตอนนี้เตรียมเสื้อกันเป็นกองไม่งั่นตายแน่ เออๆ แล้วเจ้ต้องเคลียร์การบ้านอีก ซ้อมลีด ทำงานต่างๆ เรียนพิเศษ ต่างๆนาๆ เฮ้อ ชีวิต นี่แหละน้า เพื่อนเจ้มันแนะนำหนังสือให้เล่มนึง ชื่อว่าคู่มือการสร้างบุญบารมี น่าอ่านดีนะ เป็นพระนิพนธ์ของสมเด็จพระสังฆราช ฯสกลมหาสังฆปรินายก เอาไว้อ่านเตือนสติ ก็นะจาได้ปลงทำไงได้ เฮ้อ  เอาเถอะ สุดท้ายนี่ ขอเป็นกำลังใจให้น้องๆทุกคนที่ไม่ติด พี่จาให้กำลังใจพวกน้องเสมอ อย่าเพิ่งท้อนะคะปีหน้าก็สอบใหม่ได้ ไม่ต้องเสียใจ ชีวิตเรายังมีหวังเสมอ สู้ต่อไปนะคะ คนที่ติดแล้วก็ตั้งใจเข้าล่ะ ขอทิ้ง แท็กสั้นปิดท้ายไว้ก็แล้วกัน ใครที่อ่านแล้วรู้เรื่องก็คนนั้นแหละที่พี่เขียนให้
    ~ พี่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ที่เคยทำตัวไม่ดี ~
    ขอโทษที่เคยทำตัวแย่ ๆเป็นแค่อาไรซักอย่างทีกั้นขวางเธอกับเขา
    สิ่งที่พี่อยากจะบอก ก็คือขอให้ทั้งสองคนโชคดี
    สิ่งที่พวกเธอมีคือ สิ่งที่มีค่า
    เป็นสิ่งที่ใครหลายคนเฝ้ารอและตามหาตลอดชีวิต
    ขอให้รักษามันเอาไว้ ถ้าน้องเสียมันไป
    ไม่ใช่แค่น้องคนเดียวที่เสียใจ
    แต่พี่ก็ต้องเสียใจด้วย
    เพราะสิ่งที่พี่ต้องการคือ
    การที่น้องมีความสุข
    ถ้าน้องไม่มีความสุข พี่ก็ไม่มี
    ถ้าน้องเสียใจ พี่ก็เสียใจ
    และถ้าน้อง ดีใจ พี่ก็ดีใจ
    เราแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่ต้องทนอยู่กับปัจจุบันที่โหดร้าย
    แต่น้องเป็นคนที่โชคดี และโชคดีที่สุด
    อย่างน้อยก็เจอสิ่งที่ชีวิตหลายๆคนพยายามตามหา
    ความรัก เป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในโลก
    แม้ว่าจะมีสิ่งใดที่สวยเลิศเลอ
    แต่ก็ถือว่าไร้ซึ่งความงดงามเมื่อเทียบกับความรัก
    ความรัก เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง
    อย่างน้อย ถ้าเรายังมีความรัก
    ก็ยังมีความหวังอยู่เสมอ
    ขอเพียงทั้งสองคนมีกันและกัน
    ขอให้โชคดีนะ
    เพราะพี่คงจะไม่ได้เจอน้องอีกต่อไป
    นี่คงเป็นคำอวยพรที่พี่จาให้ไว้
    ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ
     
     
    November 18

    มาอัพอีกแล้ว

    นี่ๆๆๆ มาอัพแล้วนะ ก้ยังเอารูปลงไม่ได้อ่ะ
    เอาได้แค่นิดเดียว
    ~วันก่อนนะ ไปกีฬาสีสุรนารี ไปช้าอ่ะ
    ถ่ายรูปได้นิดเดียวเอง กะถ่ายตั้ง200
    แต่มันไม่ถึงอ่ะ ช่างเถอะ
    น้องป้อง มามทสแล้ว คิดถึงจังเลย
    ทำไงได้นะ
    วันนี้ต้องไปเรียนตอนบ่ายอีก
    อีพวกเค้ามานะ เม้นให้ด้วย ไม่งั้นเจ้โกรธ
    การบ้านเยอะแยะเลย ไปทำดีกว่า
    ~ ชั้นยอมรับว่ารักเธอคลั่งไคล้ ฝังจิตฝังใจ ไม่เคยรักใครเท่าเธอ 
    รักคนอ่านที่สุด บายนะๆๆ 555
    November 11

    อาไรยังไงนี่

    อาไรยังไงนี่ เอารูปลงไม่ได้อ่ะ
    ตั้งหลายวันแล้ว โดนเค้าด่าอีก
    ทำไมเอาลงไม่ได้ก็ไม่รู้ *-*
    แถมวันนี้ยังรู้สึกแย่ๆด้วย ไม่รู้ทำไม
    สงสัยไม่ได้เจอหน้าใครมั้ง เฮ่อ
    ทำใจซะเถอะยังไงเค้าก็ไม่สน กลายเป็นของเล่นซะ
    กลายเป็นแค่คนยามว่างเวลาไม่มีใคร
    เป็นไงล่ะ ทำกะเค้าไว้มาก โดนซะเอง
    จาได้รู้สึกซะบ้าง
    เอาเถอะนะ ใส่ใจเรื่องของตัวเองดีกว่า
    การบ้านก็ไม่ทำ มัวแต่บ้าผู้ชาย
    โอ้ยย เวียนหน้า
    เอาแค่นี้ดีกว่า คิดถึงคนน่ารักจริงเลย
    ~ตกหลุมรักขึ้นไม่ไหว เธอใช่มั้ยเป็นคนผลักฉัน~
    เดี๋ยวๆ ไม่มีคนเม้นเลย แต่ก็อย่างว่าล่ะ มันยังไม่มีอาไรนี่นะ
    เอาแค่ทักทายและกัน